۱- وقتی تغییر شیوه زندگی در بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ نتوانست هایپرگلایسمی را تحت کنترل درآورد و در صورت اجبار در شروع درمان داروئی بهتر است درمان با یک دارو و آن هم متفورمین شروع شود .

۲-اگر چنانچه درمان تک داروئی با متفورمین نتیجه بخش نبود داروی دوم که بهتر است از تیازولیدیندیون باشد نه سولفونیل اوره آ به متفورمین اضافه شود.

۳ برخلاف اثرات بالقوه مضر سولفونیل اوره آ در بروز هایپوگلایسمی و تیازولیدیندیون در بروز نارسائی قلبی متفورمین تنها با عوارض گوارشی همراه است.

۴- خطر بروز هایپوگلایسمی در نتیجه مصرف متفورمین با تیازولیدیندیون برابر است.

۵-مصرف متفورمین منجر به کاهش وزن و اصلاح هایپرلیپیدمی در بیمار دیابتی می شود.